Niestety, jeśli gdzieś w Nepalu istnieje prawdziwa nędza, to właśnie przy asfaltowych drogach i w miasteczkach oraz wioskach skupionych wokół nich. Wysoko w górach nikt nie chodzi głodny, a potrzeby - skromne, lecz zasadnicze - są zaspokajane przez oszczędną gospodarkę rolną i częściowo przez dochody z turystyki trekkingowej.W Birethanti trzeba było zatrzymać się przy moście przez Modi Kho-la, żeby przepuścić kolejną rodzinę Tybetańczyków z górnego Mustangu wraz z ich konikami, dziećmi, starszymi.Rano można spotkać grupy koczowników z Mustangu przy ich zwykłym śniadaniu - siedzą całą grupą w miejscu, gdzie pewnie spędzili noc. W trzecim dniu naszej podróży, kiedy wyruszyliśmy na trasę nieco wcześniej, bo czekał nas spory i trudny kawał drogi do Tatopani4, tuż za gwarną przełęczą Ghorepani5 spotkaliśmy jedną z ostatnich grupek nomadów na tej trasie. Przewodził im krępy mężczyzna o ostrym spojrzeniu, którego oczy tylko błysnęły w naszym kierunku, kiedy w milczeniu złożyliśmy dłonie w geście pozdrowienia. Zajęty był recytowaniem mantr, wprawne ruchy dłoni pokazywały kolejne mudry6. W drugiej ręce trzymał dzwonek, obok niego leżał zawinięty w pokrowiec bębenek damaru7. Monotonna melorecytacja towarzyszyła nam jeszcze przez kilkanaście minut i najchętniej zostałabym, żeby posłuchać tego pięknego, śpiewnego głosu, tych zawieszonych w czasie recytacji nieznanych nam modlitw. Nie chciałam się jednak okazać kolejnym typowym natrętem o białej twarzy. Przed nami wyłoniła się majestatyczna sylwetka Dhaulagiri i poczułam się tysiąckrotnie obdarowana, tymi modlitwami wędrowca recytowanymi w uniesieniu i z szacunkiem dla krystalicznie czystego powietrza, któremu takie modlitwy troskliwie się powierza i które zaniesie je w najbardziej właściwe im miejsce.