Od samego początku podróży spotykaliśmy prawdziwych wędrowców - przybyszy z dalekiego Mustangu, którzy na zimę schodzą do miejsc o łagodniejszym klimacie, wokół Pokhary1. Ich charakterystyczne karawany spotykaliśmy jeszcze nad Yamdi Khola, kilka kilometrów za Pokharą. Szli korzystając z wygody, jaką zapewnia asfalt, który nie stawia oporu ani nogom mężczyzn i kobiet, ani kopytom koników objuczonych pakunkami, czasem dziećmi. Kierowcy niewiarygodnie zdobionych ciężarówek Tata mijali ich ze swobodą i tym rzadkim u nas rodzajem szacunku, który bierze się z przekonania o równouprawnieniu wszystkich użytkowników szosy - czy to pieszych, czy rowerzystów, czy zwierząt. A jednak zrobiło mi się smutno, kiedy z okna taksówki wiozącej nas w kierunku gór zobaczyłam grupę wędrowców przeciskających się między siatką zabezpieczającą stromy stok przed osunięciem a ciężarówką pędzącą z góry, tuż za Kha-re2. Jeszcze są tutaj u siebie, ale czy to się nie zmieni, kiedy przybędzie samochodów? Ich życie w żaden sposób nie przystaje do rozmaitych scenariuszy rozwoju gospodarczego - stan ich posiadania jest widoczny gołym okiem i nie generują dodatkowego dochodu, który mógłby być zakwalifikowany jako źródło kolejnego podatku. Czy uda się uczynić z nich "nowoczesnych" rolników produkujących niejadalną, zatrutą żywność na sprzedaż dla ludzi, których znać nie mogą, bo dzieli ich od nich pół globu? Czy ich rola będzie polegać raczej na drobieniu niedźwiedzim krokiem na arenie cyrku zakreślonego przez kurorty masowej rozrywki? Tymczasem nasze oczy spotykają się jeszcze na tym odwiecznym szlaku piechurów, którego pewną część połknęła stosunkowo nowa droga jezdna z Pokhary do Baglung3. Góry jednak upominają się o swoje: szosa zbudowana sporym wysiłkiem i ogromnym nakładem środków stale jest atakowana przez dywersyjne siły nieuchronnych następstw. Tutaj gleba - raz pozbawiona roślinności - nie trzyma się już podłoża, a każdy monsun pogarsza sytuację.