W Hile Kharka, tuż przed Tatopani, nad brzegiem Kali Gandaki, na tej wysokości ma jeszcze kolor kory drzewa pokrytej zielonkawymi porostami. Rutynowe, a mimo wszystko miłe pytania pracownika biura Annapurna Conservation Area Project: skąd, dokąd, na jak długo. I jeszcze kolejne wypełnianie rubryk - imię, nazwisko, narodowość, skąd dzisiaj, cel wędrówki... Zastanawiam się przez moment; zazwyczaj wpisujemy "trekking", ale coraz bardziej drażni nas model turysty, jaki widujemy po drodze, i męczy to, że nie możemy tej maski zrzucić. Pod wpływem nagłego impulsu wpisuję "pilgrimage". Już po wyjściu na szlak w dogasających promieniach wieczornego słońca czuję dużą ulgę - oto znaleźliśmy swoje miejsce w tym pochodzie rozmaitych ludzkich losów wędrujących od wioski do wioski, na odwiecznym szlaku solnym łączącym Tybet z Indiami wzdłuż kręgosłupa Kali Gandaki, zwanej też Thak Kola. Później, na szlaku, jeden z tragarzy będzie nas wypytywał, dokąd idziemy i co chcemy zobaczyć. W jego głosie zabrzmi zdziwienie, kiedy się dowie, że z Jomosom także wracamy na piechotę, a nie samolotem. Na razie sama nie bardzo w to wierzę, do Jomosom jeszcze 4 - 5 dni drogi. "Many tourists like the plane very much, beautiful flight - Annapurna, Nilgiri... you know, mountains without climbing". "But friend, we are not the tourists, we're just pilgrims".Bóżnica jest dla nas kwestią zasadniczą. Spotykamy wielu turystów, właściwie wyłącznie turystów. Wyciągają przy kolacji przewodniki, dyskutują głównie o cenach biletów, najlepszych miejscach noclegowych, odległościach od jednej wioski do drugiej. Płacą za nocleg i jedzenie - i wszelkie kontakty z gospodarzami zamykają się w tej transakcji. Dwa światy oddzielone niewidzialną dla oka, ale świetnie wyczuwalną szybą, taflą lodu. Nawet ciepły gliniany piec na środku wspólnej jadalni tej tafli nie roztopi.